Het dorp, deel 37
37. We relativeren te weinig
Ik ben de afgelopen dagen in een wat andere gemoedstoestand en dat is verklaarbaar. Ik heb mijn oudste katje van 16 jaar in moeten laten slapen. Naast verdriet brengt het gevoel ook iets anders met zich mee, nl. op een andere wijze de (lokale) wereld inkijken. Bijvoorbeeld tijdens mijn wandelingen met de hond.
Natuurlijk hoor ik veel goedbedoelde opmerkingen hoe mooi het leven van mijn kat Keesje is geweest en dat is ook zo. Ik heb op vele plekken mogen wonen en overal maakte deze kat de omgeving tot haar huis. Dat is niet iedere kat gegeven, maar deze oude ziel kon dat wel. Omdat ze zo’n reis met mij heeft afgelegd, komt mogelijk het laten gaan ook harder aan. Toch brengt het ook iets anders met zich mee, meer nog dan normaal een stukje relativeringsvermogen.
Dat er belangrijker problemen zijn dan het geneuzel waar ego’s zich willen laten gelden in bijvoorbeeld de tweede kamer, is evident. Maar ik laat deze gemoedstoestand ook op mijn directe omgeving los. Zo hoor ik iemand veelvuldig ‘piepen’ over stenen op het voetpad die omhoog gedrukt worden door de wortels en dat de gemeente er niets aan doet. Natuurlijk is dat niet oké, je kan er lelijk over vallen. Maar ach, je kan ook wat nadrukkelijker rondkijken en op tijd je voeten iets verder optillen of verleg desnoods je wandelpad. Bovendien schuifelen door de straten is ook niet echt het idee van ‘een gezonde wandeling maken’.
Maar ook takken die opgehaald zouden worden door de gemeente en die ogenschijnlijk te lang blijven liggen of een dorpsgenoot die het verdomt om zijn grote hond aan de lijn te doen. Natuurlijk moet het geen bijter zijn, maar deze hond is een schatje. Verder hoor ik mensen praten over hoe vroeg in de ochtend de lokale saunaeigenaar het gras elektrisch laat maaien, terwijl je ook kunt genieten van hoe mooi de uitgestrekte grasvelden erbij liggen. Eerder kon ik zelf ook nog wel eens zuchten als ik op zondag naar de supermarkt moest en ik vrijwel alleen Duitsers aantrof (grensgebied, op zondag zijn daar de supermarkten gesloten). Nu denk ik, ik accepteer het als ik echt moet en anders ga ik op een andere dag. Ook opgelost.
En zo kan ik nog wel verschillende ‘gedoe-dingen’ opsommen. Echter, de mindset kan ook zo zijn dat je je er niet druk over maakt en zonodig zelf uitkijkt naar een oplossing die voor je werkt. Als uitgangspunt kan ook werken dat als dit soort zaken je grootste problemen zijn, dan valt het allemaal nog wel mee. Die oude dame Keesje heeft me indirect toch nog wat meegegeven, dank. Het gaat je goed waar dit universum je ook brengt.