Het dorp, deel 36
36. Moestuinieren, goed voor lichaam en geest
Ik heb altijd wel van groen gehouden en of een tuin of balkon met veel groen gehad. Pas in mijn dorp ben ik gaan moestuinieren. Enerzijds om zeker te weten dat je lekkere, gezonde groenten en fruit in je lichaam krijgt en anderzijds om met de handen in de aarde te zitten … letterlijk en figuurlijk.
Ik heb het lang te druk gehad, althans dat zei ik vooral altijd tegen mezelf. Iets heeft genoeg prioriteit óf niet en anders is het niet. Maar ja, als ik toch ergens opnieuw ga beginnen (ik woonde aan de andere kant van het land), dan ook maar goed. Mijn buurvrouw is fysiek niet zo goed meer, maar haar hoofd werkt nog prima … en zij heeft een flinke moestuin. Samen met wat dorpsgenoten hebben we het plan opgepakt om het fysieke gedeelte voor onze rekening te nemen. Doet de buurvrouw de bestellingen van zaden en zo en bedenkt mee hoe we het plaatje verder invullen. Hoewel de ene na de andere dorpsgenoot om uiteenlopende redenen afvalt, ben ik tot op heden de enige stabiele factor voor de buurvrouw. Prima voor haar, maar niet in de laatst plaats ook voor mezelf.
Altijd druk geweest, maar behalve door kantoren te lopen, plannen te bedenken, te coachen en leiding te geven, heb ik fysiek weinig gedaan. Enkele jaren geleden wel wat sportapparaten aangeschaft en iedere ochtend thuis een uurtje sporten zit inmiddels wel ingebakken. Toch geeft dat niet voldoende het gevoel dat ik nodig heb en dat geeft de moestuin wel. In het najaar nog lekker oogsten en beetje opruimen, aansluitend de moestuin winterklaar maken en sommige zaken mogen al de grond in. Vervolgende nieuwe ideeën uitwerken voor het komende seizoen in de rustmaanden en in het voorjaar weer volle bak planten. Hoewel de seizoenen ieder jaar hetzelfde zijn, is de beleving iedere keer weer anders. Ik kan me laten verrassen over de hoeveelheid pruimen of tomaten die we hebben, iedere keer als ik weer kijk ik een volgroeide komkommer zie hangen of een broccoliplant die zich meerdere keren laat oogsten.
Ik merk dat als ik aan het planten of oogsten ben, mijn volle aandacht daar ook daadwerkelijk naar uitgaat. Ik loop wat spinnen tegen het lijf of die vervelende slakken en hoewel ik dat in het verleden verschrikkelijk vond, ga ik er nu gewoon omheen. Het is een gegeven zal ik maar zeggen en dan kan ik het wel vies of eng vinden, maar dat maakt dat beest niet uit. Ideeën om slakken tegen te gaan op een natuurlijke manier denken we wel uit, maar ik accepteer dat het een gegeven is en maak me er niet druk meer om. Dat helpt me ook in mijn werk, want wat ik niet kan veranderen moet ook mijn energie niet naar toe. Dat werkt steeds beter voor mij.
De moestuin kan op momenten fysiek pittig zijn, maar geeft me vele malen meer voldoening dan een wandeling in het bos. Iets wat overigens ook prettig is. Mijn hondje hobbelt zowel in het bos als in de moestuin achter me aan, dus haar is het om het even. Het is een goed keuze geweest voor lichaam en geest.