Het dorp, deel 35
35. Zijn onze katten nog echte katten?
In mijn dorp wonen veel katten. Het zijn de heersers over het parkje en eigenen zich alle voortuinen aan het parkje toe. Als ik er met mijn hond langs loop, zijn de meeste niet eens bang of rennen weg. Aangezien mijn hond alleen wegrennende katten leuk vindt, loopt zij er inmiddels ook maar gewoon langs.
Katten in alle kleuren, maar opvallend veel deels of geheel rood. Sommige katten lopen gezellig een stukje mee als ik met de hond door het parkje loop. Ook niet echt standaard kattengedrag en dat is zeker het niet opjagen van ratten en muizen. Nu hebben we hier gelukkig niet veel ongedierte, maar een tijdje terug zag ik een rat over straat lopen. De rat liep ook in alle rust van tuin naar tuin, alsof ze niets te vrezen had. Een kat in de voortuin die de rat zag, volgde haar met de ogen, maar veel verder kwam ze niet. Geen interesse.
Deze ochtend wilde ik net een rondje gaan lopen met mijn hond, toen ik langs een border een rode kat gebiologeerd zag kijken. Mijn hond had haar niet meteen in de gaten, maar ik werd zelf nieuwsgierig. De kat liet zich niet wegjagen door deze mens, want wat ze in het vizier had was vele malen interessanter. Toen zag ik een heel jong muisje zitten die plots ging rennen alsof haar leven ervan af hing. Normaal zou dat ook het geval zijn, maar hoewel de kat het muisje met het grootste gemak had kunnen pakken, liep ze er rustig achteraan en vond ze het alleen maar interessant. Een tweede kat die op een muurtje het muisje aan het observeren was, vond het ook alleen maar amusant. Ongetwijfeld met een stevige hartverzakking schoot het jonge muisje vervolgens een holletje onder een kapot muurtje in.
En ik dacht alleen maar “Waar zijn die muizenvangers van de boerderijen? Zijn onze katten te volgevreten om überhaupt moeite te doen voor een sappig muisje?” Zelfs het spelen is niet interessant genoeg, want beide katten liepen quasi nonchalant weg. Alsof ze wat beters te doen hadden. Wat een helden … maar niet heus. Ik vrees dat de kat die normaal eten thuis krijgt, steeds minder oerinstinct heeft. Zometeen zitten ze nog bij de mens aan tafel.