Het dorp, deel 34
34. Zomaar een ochtendmoment in mijn dorp
Het is nog vroeg als ik met mijn hondje de deur uit ga. Meestal kom ik wel meer hondenwandelaars tegen, maar vandaag moet ik op tijd de deur uit en ben dus extra vroeg onderweg met de hond. Ik hoor wat gehak en geboor in de verte. Een vroege vogel die bezig is met de verbouwing van zijn huis. Lekker voor de buren, denk ik nog en loop door.
Het parkje is zo vroeg altijd in diepe rust, ik hoor alleen wat ogenschijnlijk ruziënde vogels in een van de bomen. De ene vliegt naar een andere boom en de ander gaat er achteraan. Het ziet er niet liefdevol uit, dus het zal geen paringsritueel zijn.
Mijn hondje is met andere dingen bezig. Die is geobsedeerd door heerlijke geuren op de grond en gaat er volledig in op. Ik moet haar enig moment tot de orde roepen om nog enige meters in de benen te krijgen. Plasjes over alles waar ze haar luchtje achter wil laten en weer door. Haar oog valt op een kat die denkt dat ze het parkje voor zichzelf heeft. Maar natuurlijk is ze vele malen sneller dan mijn hondje en weg is ze, zodra mijn hond binnen haar blikveld valt.
We lopen door en hoewel het gras gemaaid is, zijn de tuinmannen van de gemeente de struiken vergeten of in ieder geval een deel daarvan. Er zijn wat mooie onkruidjes tot bloei gekomen en deze groeien tussen het struikgewas. Misschien hebben ze het wel bewust gedaan, want de bloemetjes lijken op de kleine gele boterbloemen. Alleen groeit dit onkruid inmiddels over het half verharde wandelpad.
Aan het eind van het pad staat een bankje. Een bankje wat nu vergezeld wordt door een boodschappentas van een grootgrutter. Iemand vond de afvalbak die een meter of drie verder staat mogelijk net iets te ver. Ik heb iets met stillevens, maar niet deze. Wat overigens ook geldt voor de functionele maar foeilelijke kliko’s. Ik haal de mijne altijd zo snel als mogelijk weer weg, maar dat geldt niet voor iedereen. De kliko’s die ik nu tegenkom moeten er zeker al twee dagen staan. Wellicht vergeten of niet belangrijk genoeg om op te halen.
We steken de weg over en midden op de stoep heeft een hond eerder zijn of haar behoefte gedaan. Nu heeft mijn hondje bij hoge nood dit ook wel eens gedaan, maar daarvoor heb je van die poepzakjes. Even oprapen en in een afvalbak doen. Maar ook hiervoor geldt, het zal niet belangrijk genoeg zijn en dus heeft de baas de grote drol gewoon op de stoep laten liggen. Nu doet de gemeente niet moeilijk over waar je je hond mag laten poepen en waar niet, maar midden op de stoep is vast niet de bedoeling.
Ik vervolg mijn weg en een bundeltje vogels in een boom vliegt plots weg. Het ruisen van de bladeren doet mij opkijken en alle vogels volgen elkaar naar … ja waar naar eigenlijk. Ze hebben er een tijdje gezeten, want onder de boom liggen vele uitwerpselen van de vogels. Uitwerpselen inclusief zaden van eerder verorberde bessen of anderszins. Ik loop er met een grote boog omheen en maan mijn hondje hetzelfde te doen.
Langs de plas is het al een herrie. Eenden en wat ganzen die het water in gaan en elkaar achterna zitten. Toch is het geen vervelend geluid. Ze wanen zich onbespied en kletteren door op het water. De grote bus met broden voor de supermarkt heeft alles al vroeg afgeleverd en is nu nog een eenzame bus gebruiker van de weg.
Heel in de verte hoor ik een politieauto met sirene, er heeft vast iemand hulp nodig zo vroeg op de ochtend. Ik heb inmiddels ruim een half uur gelopen, mijn hondje heeft haar behoefte gedaan en ik heb mijn dagelijkse wandelingetje er weer op zitten. Ik heb eens een wandeling niet in mijn hoofd gezeten, maar met name mijn zintuigen aan het werk gezet. Ook prettig!
