Het dorp, deel 29
29. Een ijskoude ervaring
Ik schrijf regelmatig over mijn dorp, maar ben zelf eigenlijk nooit het onderwerp van gesprek. Dit keer is het anders. Het is dinsdag en nog erg vroeg. Ik heb gesport, maak me gereed voor een werkdag en ga nog even een wandelingetje maken met mijn hondjes.
Het is enkele graden onder 0 dus dat wordt goed aankleden. Met een goed gevoel over een drukke werkdag ga ik met mijn hondjes door het parkje in mijn straat. Normaal ga ik de brug van de grote vijver over om nog een extra stukje gras te mee te nemen voor de hondenplasjes. Zo ook nu.
Bij aanvang van de brug weigert eigenlijk een van mijn hondjes. Dit doet ze wel vaker als ze er geen zin in heeft, maar ik kan haar altijd stimuleren mee te komen. Nu niet, alsof ze een voorgevoel had wat er kort daarna zou gebeuren. Mijn andere hondje loopt enthousiast door en mijn oude hondje loopt op de spotjes langs de brug. Ze ziet niet meer zo goed. Plots staat de lijn strak en is ze onderuit geschoven en bungelt boven het ijswater. Ze hangt in een tuigje en ik probeer haar weer naar boven te hijsen, maar dan glijdt ze uit het tuigje. Ik bedenk me geen moment, doe mijn jas uit, wijs mijn andere hondjes erop dat ze op mijn jas moet blijven zitten en aan de zijkant van de brug schuif ik het ijskoude water in. Het is dieper dan ik had verwacht en het ijs op het water is ook dikker. Ik bagger me een weg naar mijn hondje. Ik blijf haar roepen en ze doet haar best haar kopje boven het water uit te houden. Ik heb haar al snel te pakken en loop naar de andere kant om haar op de stenen zijkant van de grote vijver te zetten. Te hoog voor mij, maar ik denk er op het gras wel uit te kruipen.
Dat lukt niet, waar ik ook langs de vijver loop. Inmiddels allerlei ijsstukken opzij schuivend, me niet realiserend dat deze mijn onderarmen open snijden. Wat ik ook probeer, hoe hard ik ook roep, op dit hele vroege tijdstip hoort of ziet niemand me. Na een half uur komt er een bekende uit mijn straat haar hondje uitlaten. Zij belt direct 112. Ik druk haar en inmiddels nog een andere dame die met haar hondje is aangekomen op het hart dat mijn hondje nat aan de zijkant van de vijver staat. Ik ben tegen beide hondjes een half uur lang hard blijven praten, dus die moeten er nog staan. Mijn oude natte hondje wordt al bibberend gevonden. Inmiddels is de politie en ambulante gearriveerd en de politiemannen trekken me met grof geweld uit de vijver.
Maar waar is mijn andere hondje. Ik verdwijn de ambulance in en de politieman gaat op zoek naar mijn andere hondje. Op de brug, op mijn jas is ze dat half uur blijven zitten. Wat een toppertje naast die oude natte bikkel die ik uit het water heb gehaald. Nu ik zelf nog. Ik ben 34 graden aldus de ambulanceman en ik word in de ambulance opgewarmd. Ze controleren van alles en dat heeft mijn lijf allemaal klaarblijkelijk goed opgepakt.
Thuis informeer ik een vriendin die er in to time is en ze helpt me opwarmen. Onder de douche, daarna met dekentjes op de bank en vele glazen verse gember thee. Mijn oude hondje ook opwarmend dicht tegen me aan in een kleedje. De berichtjes stromen binnen, hoe kan dat nou? Welnu, mijn avontuur is inmiddels grootschalig via de regionale krant en de socials bij iedereen binnen gekomen.
Nu enkele dagen later ben ik bont en blauw, heb onderarmen met vele sneeën en mijn vingers tintelen nog. Dat zal allemaal wel wat langer duren, maar komt vast goed. Mijn dag is anders gelopen dan aan het begin de bedoeling was, maar wellicht ook een signaal dat het mijn tijd nog niet is of die van mijn oude hondje. We pakken de draad weer op…
