Het dorp, deel 26
26. Parkeerproblemen, ook in het dorp
Je denkt, ik woon in een dorp, dus waar hebben we het over als het om parkeren gaat. In de grote stad wonen, zeker richting de binnenstad, weet je dat je rekening moet houden met wat verder van je voordeur parkeren, parkeervergunningen etc. Zo niet in een dorp … of toch wel?
De een heeft een eigen plek, oprit en/of garage en de ander parkeert openbaar. Gezien het geringe aantal woningen en de ruimte om de woningen, levert dat eigenlijk nauwelijks problemen op. Tot het moment dat er in een nabijgelegen nauw straatje meerdere oude pandjes worden verkocht, opgeknapt én bewoond. In een dorp wonen brengt bijna automatisch met zich mee dat je een auto nodig hebt en dan kan het dus pittoresk zijn in zo’n oud opgeknapt pandje te wonen, parkeren voor de deur is dan niet vanzelfsprekend.
Wat doe je dan, dan ga je op zoek naar een volgende straat waar je wel kunt parkeren. Wellicht niet ideaal, maar ja … je moet ergens parkeren als je een auto hebt. Een wat verderop gelegen open ruimte om te parkeren is net even iets te ver weg en immers, in de nabijgelegen straat is ook plek.
Mensen zijn gewoontedieren en willen graag aan een verworven recht, want zo wordt het vaak gezien, vasthouden. Dat is gebruikelijk en eigenlijk ook wel logisch, want als je er onderling met de buurtbewoners uit bent werkt dat voor iedereen veelal prima. Toch komt er altijd een moment dat dingen anders worden en dus ook als er zich na verbouwing nieuwe bewoners aandienen. Deze huiseigenaren hebben uiteraard ook een auto en die zoeken een plekje … en dat kan zomaar ‘jouw’ plekje zijn dat dan ingepikt wordt. Dan heb je al te dealen met buurtbusjes en campers die zo nu en dan voor je deur staan en dan wordt jouw plekje ook nog ingepikt. Je mag dan zelf om de hoek parkeren of erger nog, een stuk verder weg.
Dat is ‘lullig’ voor je. Zo mag je het ook wel noemen, maar feitelijk heb je geen poot om op te staan, want de parkeerplekjes betreft immers openbaar terrein. Toch is er in mijn dorp wel een ongeschreven regel dat iedereen zo’n beetje een eigen plekje voor of nabij de voordeur heeft. Als iedereen daar een beetje aan meewerkt, en dat is over het algemeen wel het geval, dan is niets aan de hand. Tot het moment dus dat er nieuwe bewoners komen wonen en onbewust deze ‘regel’ even niet toepassen of mogelijk nog helemaal niet kennen. Dan breng je deze persoon op de hoogte van de ongeschreven regel en … all is well … denk je.
Over het algemeen is dat ook zo, ook al zijn er verschillende methodes om iemand dat op het hart te drukken. Zo kan je je auto heel breed over twee parkeerplaatsen parkeren, je kan – zodra je de betreffende bestuurder ziet – je huis uit stormen en hem of haar aanspreken over de ongeschreven regel, duwt briefjes onder de ruitenwisser of je zet containers of pionnen op ‘jouw’ plekje. Allemaal methodes die kunnen werken en over het algemeen ook daadwerkelijk werken. Verbaal of non-verbaal, zo wordt dat probleempje meestal wel opgelost. En toch is de situatie simpelweg uitleggen aan de nieuwe bewoners veelal de beste methode. Zo ook in dit geval, de rust is wedergekeerd en … all is well!
