Het dorp, deel 8
8. Hoe een dorp kan veranderen
Als je een beetje wil integreren is bijvoorbeeld het bijwonen van bepaalde dorpsvergaderingen een aardige suggestie. Samen met een vriendin ga ik naar de bespreking … jawel in het dorpshuis. Als we binnenkomen is de bekende ‘grijze golf’ moeilijk te vermijden. Koffie of thee met een plakje cake … heel herkenbaar! Ik zie nauwelijks jongere mensen en dat zou toch wel wat gestimuleerd kunnen worden, denk ik dan. Maar goed, daar ga ik niet over.
We schuiven aan en komen verschillende bekende gezichten tegen. Een deel zit er stilletjes bij en een deel heeft overal iets op te zeggen. Zo ook een dame die midden in de zaal zit en overal een kanttekening bij plaatst. En eerlijk … ze heeft ook best vaak gelijk. Alleen gaat niet iedere spreker daar even goed mee om. Want laten we wel zijn, we zijn bezig met een trapje met afwijkende traptreden op een van de wandelpaden. Dat vinden we van dusdanig belang, dat er meerdere mensen plots rechtop gaan zitten en hun zegje hierover doen. De reacties zijn veelzeggend en variëren van “niet handig” tot “vreemd” tot “niet te doen”. De uitleg dat je er met de fiets naast je op kan lopen en de treden dan wel ‘passen’, is voor sommige van de aanwezigen een eyeopener. Ik zucht even en deel mijn gedachten met de vriendin. “Gaan we het echt hierover hebben?!” … een retorische vraag dus eigenlijk. Toch realiseer ik ook me dat dit voor sommige mensen belangrijk is en ze zo wel het gevoel krijgen dat er naar hen geluisterd wordt, dat ze serieus genomen worden.
Humanitas schuift aan met wat ze nog kunnen doen voor het dorp en een ander punt op de agenda is dat enkele bestuursleden vervangen moeten worden. Dat is snel geregeld en uiteindelijk is de bespreking niet echt lang. Het nabespreken duurt altijd net even langer dan de bedoeling is. Opmerkelijk is zeker dat we tijdens het nabespreken een heel ander beeld van dit dorp – in het verleden – krijgen voorgeschoteld. Ik moet mijn gedachten even ordenen.
Als grensdorp, met toen nog grensbewaking, heb je veel levendigheid, veel chauffeurs, bijbehorende (eet)cafeetjes en vooral heel veel reuring. Dat beeld probeer ik te leggen op het ingeslapen dorpje wat het nu is. Van al die kroegen is er nog één en die is niet eens het hele jaar open. Een supermarkt met cafetaria, maar die sluit eerder dan de supermarkt zelf … pech dus als je later op de avond nog een snackje wil halen. Verder is er nog een 2e hands winkeltje en misschien het meest opmerkelijk is de tattooshop. Ik kan het me maar moeilijk voorstellen, maar toch is het dorp echt een levendig, bruisend dorp geweest, aldus een aantal van de oorspronkelijke bewoners. Ik durf niet te stellen of ik het dorp dan net zo aardig als nu gevonden zou hebben. Maar op die vraag komt geen antwoord, tenzij de hele EU om zeep geholpen wordt.
Op de terugweg, het is inmiddels donker, laten we alles de revue nog even passeren. We proberen ons weer een beeld te vormen van hoe dit dorp er destijds uitgezien moet hebben. We passeren slechts een dorpsgenoot die zijn hond uitlaat en een auto die net iets te hard de hoek om komt scheuren. Daarna is het dorp weer in ruste en gaan we over tot de orde van de dag/nacht. Morgen weer een nieuwe dag.
Wordt vervolgd …
