We're in beta!

Mensen kijken door de ogen van een hond

Mensen kijken door de ogen van een hond

Ik heb al jaren huisdieren en heb er veel over geschreven. Ik ben min of meer geobsedeerd geraakt door de ogenschijnlijke wijsheid waarmee een dier je soms aan kan kijken, je handelen relativeert en toch onvoorwaardelijk voor je gaat. Ik heb allerlei bevindingen die ik langere tijd gedocumenteerd heb, omgezet naar hoe de hond daar naar zou kijken.

Een hond geobserveerd
Het is een kijk op, een mening, zeker weten kan helaas niet. Maar ik begin met mezelf op andere ooghoogte te begeven … die van de hond. De hond staat, afhankelijk van de soort, toch een stuk lager. Dus besluit ik van een middelgrote hond uit te gaan en te kijken naar de mens. Dit met al mijn aantekeningen over het handelen van de hond bij de hand.

Hondengeest…
Het is nog vroeg als ik gestommel hoor. Ik lig in mijn mandje lekker dicht bij de centrale verwarming en ik draai me nog eens om. Niet voor lang, want het licht gaat aan en een van de lampen schijnt in mijn ogen. Net als ik me lekker uit wil rekken, hoor ik iemand hard schreeuwen (en dat komt écht hard aan!). Tegen wie zou hij schreeuwen, denk ik … er is verder niemand wakker. “Au au, idioot!”  de man die de trap af komt stapt in de hal, waar ik me net lekker aan het uitrekken ben, bovenop mijn voorpoot. Ik neem aan dat je niet voor niets het licht aan doet, maar hij wel. Hij moppert in zichzelf en ik krijg een vernietigende blik op me afgeworpen. Alsof ik er iets aan kan doen, dat hij met het verkeerde been en dichte ogen uit bed gestapt is.

Keukenritueel
In de keuken staat hij in een verfrommelde pyjamabroek, oude sloffen en een verwildert hoofd in de koeling te kijken. Wat doet hij nou …  hij heeft honger en die kast die helaas voor mij te hoog is, is vol gestopt met eten. Pak er gewoon wat uit en eet het op. Ik kan er niet tegen, ik ga wat anders doen en loop naar de woonkamer. In de woonkamer is het kleinere mensje van mijn gezin inmiddels op de bank gaan zitten en heeft zelf de televisie aangezet. Handig hoor, ik kan het niet.

Ik moet wel een aanloopje nemen als ik ook op die bank wil komen, maar ga dan toch gezellig tegen die warme beentjes aanzitten. Als ik me net genesteld heb, hoor ik plots “wegwezen mormel” en ik krijg een tik tegen mijn achterwerk. Waarom mag dat kleine mensje wel op de bank en ik niet? En nog voordat ik een ander lekker plekje gevonden heb, hoor ik een vrouwenmens van de trap komen. “Verdomme, heb je de wekker weer eens niet gezet?!”  hoor ik haar zeggen. Ik denk tegen die man met dat warrige hoofd. Ook zij duikt de keuken in en ik ga er achteraan, want van het vrouwenmens krijg ik altijd iets lekkers. Ik ga er goed voor zitten, ik moet wel lief overkomen … en vooral niet in het looppad, anders krijg ik weer een tik.

En jawel, na enkele seconden vliegt er een lekker plakje worst in mijn richting en worst vang je natuurlijk met je bek op … jammie. ”Je moet die hond niet zo verwennen, zijn bak zit nog vol. Zometeen mest je dat beest moddervet.” Wat nou gek … ik loop me suf, dus ik word helemaal niet te dik, laat maar doorkomen. Als de gedachten uit mijn hoofd zijn, hoor ik mijn naam weer en jawel … weer een plakkie. Ik moet wel opzij springen, want dat warrige hoofd is behoorlijk chagrijnig. Gelukkig verdwijnt hij naar boven.

Wandelen
Dan is het vrouwenmens ook klaar en als ze haar jas pakt race ik naar haar toe, want dat wil zeggen dat we lekker naar buiten gaan. Ze zoekt het riempje, ze denkt dat ik anders wegloop maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik ben niet gek, zij regelt mijn eten en mijn lekkere warme mandje. Mijn lange haar moet even opzij als ze mijn bandje om doet, ze lacht als ze me aankijkt. “Hallo vriendje” zegt ze en ik vind haar ook lief. Ze verstaat me niet, maar als ik haar een lik over haar wang geef, weet ze het ook wel. Yes … de voordeur gaat open en ik trek meteen een sprintje. Het tuinhekje is nog dicht, dus ik moet snel afremmen. Maar dan gaan we toch lopen langs de huizen en ik ruik weer allemaal nieuwe geuren … helemaal goed! Ik doe hier en daar een plasje, want dominant als ik ben moet mijn geur wel de laatste geurtje zijn welke geroken wordt … ik ben hier geweest! ”He hallo!” ik passeer een labrador maar er is geen tijd om uitgebreid elkaar te besnuffelen, maar ik ken hem goed en vind het wel jammer. Ik had graag even met hem gespeeld. Vanavond misschien. Dan moet ik, eerder dan gepland poepen en ik weet dat het vrouwmens dit niet leuk vindt, maar ja … ik moet echt.

Ze moppert even en pakt dan een plastic zakje waar ze mijn drolletje in doet. Ze loopt er een beetje viezig mee weg en daar snap ik niets van. Een lekkere paardenvijg of kattendrol mag ik wel, dus waarom zou een mens niet een hondendrolletje lusten?

Uitwuiven…
Oeps, ze trekt aan mijn riempje … ze zou mijn naam ook even kunnen noemen in plaats van een ruk aan die riem te geven. Vind ik niet leuk. Ik begrijp dat we terug gaan en ze loopt nu wat sneller, ze heeft vast haast … dat heeft ze bijna alle ochtenden.

Thuis doet ze de riem af, krijg ik een aai over mijn hoofdje en zet ze een verse bak water klaar. Ze bekijkt nog even of ik genoeg brokjes heb en dan roept ze tegen het kleine mensje: ”Meekomen, we gaan weg.” Niet lang daarna hoor ik gestommel op de trap. Ik die zie grote verfrommelde man in mooie kleren de trap afkomen. Hij pakt een tas in de hal, geeft het vrouwenmens een zoen en gaat de deur uit. De voordeur slaat hij net iets te hard dicht, ik schrik er iedere keer weer van.

Ik loop de kamer in, het is er stil en ik zoek naar een plekje waar ik even lekker kan gaan liggen … of zal ik toch gaan eten? Het kleine mensje komt nu ook de trap af en ik besluit te gaan eten als het vrouwenwens en het kleine mensje weg zijn. Ik voel dat ieder moment de deur open kan gaan en daarna kan ik lekker ongestoord eten. Ik weet dat ik niet mee kan als wij net gewandeld hebben.

De voordeur gaat inderdaad open en het kleine mensje stapt met een grappig rugtasje om naar buiten. Ik word plots opgetild door het vrouwenmens en ze drukt mij tegen haar wang … ze is lief en ik denk dat ze mij ook lief vindt. Dan brabbelt ze nog wat onverstaanbaars, zet me neer en trekt de deur achter zich dicht. Eindelijk weer rust …

Concluderend
Als je spreekt over “een hondenleven” heeft dat iets negatiefs, maar als ik al mijn aantekeningen weer eens doorlopen heb en omgezet naar een verhaal “vanuit oogpunt van de hond” dan kan ik niet anders concluderen dat menig hond het een stuk beter heeft dan een grote groep mensen. Zeker weten doen we het niet, maar mocht het niet zo zijn, dan is de gemiddelde hond een uitstekend acteur.

9/11/13

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook