We're in beta!

De kop even leegmaken

De kop even leegmaken

Na een paar uur redigeren van mijn manuscript moet de kop even leeg. Ik kijk naar buiten en zie wel wat wolkenvelden, natuurlijk we zitten in Nederland, maar het is niet koud. Ik draag mijn zigeunerrok, althans zo noem ik hem, en een gemakkelijk zittend shirt. Ik doe alleen mijn slippers aan, want die kunnen namelijk gemakkelijk uit. Met een appel in de zak en de hond aan de riem, ga ik op weg.

Op naar de zandverstuiving op de Veluwe. Maar aangezien ik daar nu toch zit, hoef ik maar de straat over te steken. Even door een stukje bos lopen en na zo’n tweehonderd meter sta ik, al appel etend,  op de open vlakte. De hond los … maar ik ook. Ik doe de slippers uit en de hond rent direct een stuk voor me uit. Ze draait op haar rug, is helemaal blij met haar nieuw verworven vrijheid en rent weer door op weg naar … wie zal het zeggen wat er in zo’n hondenkoppie omgaat.

Ik ervaar het lauwwarme zand als prettig onder de voeten en tussen de tenen. Een bevoorrecht mens … althans zo ervaar ik dit moment. Ik heb werk wat ik zomaar af kan wisselen met een uurtje natuur. Ik adem diep in, ruik de natuur om me heen en de zuurstof gaat razendsnel door mijn lichaam, alsof het er niet genoeg van kan krijgen.

Als ik met de hond een flink stuk gelopen heb en mijn hoofd een stuk leger is, wordt het tijd om de schoenen aan te trekken en terug te keren. De hond rent nog een stukje los door het bos en bij het poortje van het wildhek staat ze netjes stil. Ze moet nu de riem weer aan … en ik ook. Maar met meer dan genoeg energie begin ik aan het middagprogramma.

20/8/13

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook